یادداشت های سردبیر

حاشیه های خبری مجله خلیج فارس

بیانیه گروه

 با درود به روان مبارز نستوه عباس امیر انتظام، بمناسبت سالروز فوت آن بزرگمرد. روانش شاد 

 هم میهنان عزیز

 ما، پشتیبانان جبهه ملی ایران، سامان ششم. خارج کشور حمایت خود را از بیانیه جبهه ملی ایران ، واشنگتن در حمایت از ۱۴ هم میهن آزاده در داخل کشور اعلام میداریم. جبهه ملی واشنگتن در سطر اول بیانیه چنین مینویسند:

ما حمایت کامل و بی قید و شرط خود را از بیانیه ۱۴ تن از استبداد ستیزان شجاع داخل کشور اعلام میداریم بیانیه جبهه ملی واشنگتن را در پایین صفحه مشاهده کنید .در عین حال ورود جمعیت جزیره گیتی سبز در ایران را به جرگه جبهه ملی ششم تبریک گفته وامیدواریم این پیوستن و همچنین ائتلاف با گروه آبان و توسعه شاخه های جبهه ملی ششم در استان فارس طلیعه پیوندها، ائتلاف ها و توسعه های آینده نزدیک در سرزمینمان باشد. به این امید که جبهه ملی ششم و سایر ایراندوستان، همانند احزاب کرد  ایرانی، موفق به تشکیل یک پلاتفرم مشترک در ایران برای دستیابی به آرمانهای تغییر قانون اساسی و تغییر ساختار سیاسی جامعه ایران و نهایتا برگزاری انتخابات آزاد در کشورمان گردند. متن پیوند جمعیت جزیره گیتی سبز به جبهه ملی ششم را در همین صفحه مشاهده کنید با کمال تاسف با خبر شدیم دو هفته بعد از پیوستن این گروه حقوق بشری به جبهه ملی ششم پدر دبیر کل این سازمان در یک سانحه ساختگی از سوی جمهوری اسلامی بشدت مجروح و به بیمارستان منتقل میگردد. ما این سوء قصد و تهدیدها و حادثه های بعدی را توطئه جمهوری اسلامی برای جلوگیری از نزدیکی و پیوند گروههای داخل کشور میدانیم و جمهوری اسلامی را مسئول حوادث احتمالی بعدی میشناسیم. شرح حادثه را در همین صفحه مشاهده کنید

دکتر اردشیر لطفعلیان (جبهه ملی ایران، واشنگتن)

دکتر مرتضی انواری (جبهه ملی ایران، واشنگتن)

هرمز چمن آرا (جبهه ملی ایران، واشنگتن)

دکتر حسن بوشهری (جبهه ملی ایران، واشنگتن)

مراد معلم (کالیفرنیا)

شهباز خان ضرغامپور (کالیفرنیا)

داریوش مجلسی (هلند)

امید صفری (هلند)

مژگان فداکار (هلند)

محمد طاهری (هلند) به افتخار اتحاد جمهوری خواهان نسبت پیر و جوان همواره محل بحث بوده، جوانان سرشار از انرژی اند و مملو از اندیشه های نو اما پیش کسوتان نیز با انبوهی از راههای رفته، تجربه های اندوخته، خرد آزموده شده شایسته توجه می باشند. تلفیق تجربه گذشته، خرد آزموده شده و شور جوانی همواره راهگشا است.

داستان پیر و جوان همیشه منظور آدمها نیست بلکه سازمانها را نیز در بر میگیرد. جمعیت جزیره گیتی سبز دوازده سال پیش شکل گرفت و نه سال است قبای رسمیت به تن کرده است، عاشق ایران اند و شخصیت های نمادینش کوروش بزرگ، بابک خرمدین، محمد مصدق؛ و آرمانهایش پیشرفت کشور، استقلال، مردمسالاری، حقوق بشر و سربلندی و یکپارچگی ایران همواره سرلوحه کارهایمان بوده است.در شرایط کنونی کشور، سازمان مردم نهاد جزیره گیتی سبز با بیش از پنج هزار عضو (همسفر)اینک به جنبش جمهوری خواهان سکولار پیوسته که خواهان” تلاش در راستای دموکراسی و کسب افتخار برای یکایک ایرانیان در بستر عقلانیت می باشد. این مهم محقق نمی شود مگر با اتحاد با سازمانهای سیاسی که آزمایش خود را در طول دهها سال تاریخ ایران داده اند. لذا دست اتحاد بسوی جبهه ملی ایران (سامان ششم) دراز کرده و افتخار عضویت در این سازمان ملی و خوشنام را یافته ایم.لذا، بدینوسله اعلام می نماییم که سازمان مردم نهاد جزیره گیتی سبز در همبستگی با جبهه ملی ایران (سامان ششم) و ائتلاف سیاسی میباشد.عبدالمهدی جباری، دبیرکل جمعیت جزیره گیتی سبزآدینه دهم خرداد ۱۳۹۸ 

 پدر من حاج کرامت جباری جانباز جنگ تحمیلی پریشب ساعت ۱۰شب جلوی درمانگاه تامین اجتماعی و در یک خیابان تاریک وکم رفت وآمد توسط یک ماشین زیر گرفته می شود.راهنمایی رانندگی علی رغم اظهارات خود ایشان -که توسط یک پژو ۴۰۵مورد سوء قصد قرار گرفته- و وجود خط ترمز ودیگر شواهد عینی صورت جلسه کرده که ایشان خودش زمین خورده.علیهذا ایشان در بخش جراحی بیمارستان امام حسن مجتبی داراب بستری شده و پزشکان فرمایش کرده اند اگر چند لکه خون روی مغزش کنترل نشود باید جراحی شود.نکته مهم اینکه در بازداشتگاه اطلاعات تهدید شدم -در صورت عدم سکوت -توسط اتومبیل زیر گرفته خواهم شد.از آنجا که نه من ونه خانواده ام با کسی مشکل ومساله ای شخصی نداشته وازمردم جز محبت چیزی ندیده ایم لذا ظن قوی آن است که سوءقصد به پدرم کار عوامل حکومت بوده و اعلام می دارم اگر اتفاق یاحادثه ای برای من رخ دهد کار همانهاست. عبدامهدی جباری، دبیرکل جمعیت جزیره گیتی سبز. ۲۵ خرداد۱۳۹۸ 

  > جبهۀ ملّی ایران – واشنگتن حمایت کامل و بی قید وشرط خود را از بیانیۀ چهارده تن از استبداد ستیزان شجاع داخل کشور اعلام می دارد>>

چهارده هم میهن آزاده، دلیر و از خود گذشته که بارها از جانب استبداد دینی ضد ایرانی، فاسد و سرکوبگر حاکم بر کشور به خاطر مبارزات حق جویانۀ شان درمعرض حبس و شکنجه آزار قرار گرفته اند، با شجاعت و ایثار گری ستایش انگیزی امضای خود را پای بیانیه ای گذاشته اند که در آن ضمن نشان دادن ساختار ناکار آمد سیاسی کشور که در آن همۀ اختیارات در دست شخص واحدی تمرکز یافته است، با وضوح و صراحت هرچه تمام تر استععفای آیت الله خامنه ای رهبر جمهوری اسلامی را که در کانون این وضع نابسامان قرار دارد خواستار شده اند. این واقعیتی انکار ناپذیر است که آقای خامنه ای در سه دهۀ گذشته با اختیارات بی حد و مرز و خود کامگی فرعون وار و لجام گسیخته اش همۀ آزادی های اساسی را از مردم ایران سلب کرده و  کشور را با منزوی ساختن آن از جامعۀ بین المللی، دشمن آفرینی بی منطق، ماجراجویی در کشورهای منطقه و آزاد گذاشتن دست دزدان و چپاولگران و آدم کشان تحت فرمانش در منجلاب فقر و فساد و بی عدالتی غوطه ور ساخته است.>>

در بخشی از بیانیۀ آمده است: ” تاریخ دهشتناک چهل سال گذشته نشان می دهد که نه تنها عزمی برای پاسخگوئی به مردم ایران وجود ندارد، بلکه نظام حاکم، هم بر اصلاح ناپذیری و کجروی هایش اصرار می ورزد و هم بر استبداد فردی اش!> تغییر و بسط اصل ۱۱۰، و گسترش حدود اختیارات رهبری درمواد ۱۱۲ ؛ ۱۱۳ ؛و حتی ممانعت از درخواست بازنگری آن قوانین طبق اصول۱۷۶ و ۱۷۷ قانون اساسی گواه این مدعاست… وقت آن رسیده که مردم، فعالان و اندیشمندان  دلسوز با کنار گذاردن تمایلات مصلحت جویانه که اسباب نابودی فرهنگ و تمدن وثروت کشور را فراهم آورده با صراحت تمام پای به میدان گذارده و با در خواست تغییر بنیادین قانون اساسی و استعفای رهبری که هر روز بر اختیارات به ناحق خود می افزاید پیشقراول این حرکت ملّی باشند.”>>

امضاء کنندگان بیانیه ابراز امیدواری کرده اند که با آغاز نهادن این حرکت دوران ساز و پیگیری مصرانۀ آن بتوان شالوده ای استوار برای “کشوری بی نیاز به رأی و نظر مستبدانۀ اشخاص و مجلسی فرمایشی، بی نیاز به دولت بی اختیار؛ بی نیاز به قوۀ قضائیه بی استقلال ” فراهم ساخت. > بیانیۀ چهارده فعّال سیاسی داخل کشور چنین پایان یافته است:” ما این کنش و خواست ملی را به پیشگاه مردمان ایران تقدیم می داریم ‌و امیدواریم تا همه با همه، با خیزش و مطالبه گری آگاهانه از مسلخ این استبداد سیستماتیک و غیر مسئول گذر نماییم. به امید رهایی و سرفرازی مردم ایران.”>>

جبهۀ ملّی ایران واشنگتن با تقدیم گرمترین درودهای خود به این چهارده زن و مرد دلیر و میهن دوست، خواستهای برحقی را که در بیانیۀ تاریخی آنان مطرح شده به طور کامل و بدون هیچ قید و شرطی تأیید می کند و همگان را به اجابت این دعوت دلیرانه برای نجات کشومان از چنگال خونین دستاربندان دنیا پرست که دین را دستاویز تبهکاری های بی حد و مرز خود و دست اندازی بر قدرت انحصاری و غیر پاسخگوی خود قرار داده اند فرا می خواند.>

استقلال                آزادی               حاکمیّت ملّی

ایران و جهان در هفته ای که گذشت (۱۵)؛ خبر و تفسیر از ف. م. سخن

شناخت نظام جمهوری اسلامی بر بنیان دانش سیاسی؛ ف. م. سخن

سیاست، و امر قدرت و مردم، در کنار ارتباط مستقیم و تنگاتنگ اش با جامعه، یک علم است و مانند هر علمی، از درجات ساده تا پیچیده، قابل آموختن و تکامل و تغییر است. 

رابطه ی نزدیک این علم، با جامعه و نهادهای قدرت، باعث شده، تا «عمل» و فرآیندهای عملی، بر «علم» و فرآیندهای علمی وجه چیره پیدا کند و بیش از آن که به عمق پدیده های موجود سیاسی و روابط علّی با نگاه دقیق علمی توجه شود، به آثار و عوارض این روابط و نتایج سطحی به طور عوامانه پرداخته شود.

مصیبت بزرگی که گریبان اهل سیاست ایران را چه در موضع طرفداری از قدرت و چه در موضع مخالفت با قدرت گرفته و موجب چیرگی نگاه های سطحی و بی بنیاد در این عرصه گشته، عدم توجه به علم بودن سیاست، و پیچیدگی و در هم تنیدگی عوامل تشکیل دهنده ی این علم است.

نتیجهْ آن که ورود عوامانه به این عرصه، بر پایه ی داشتن حق شهروندانه و سهم داشتن و سهم خواهی ملی در مشارکت سیاسی باعث شده تا کار اهل سیاست خاصه در موضع مخالف قدرت، تنها «انعکاس» نظرات عوام و رویدادهای برخاسته از مقابله ی مردم با قدرت و قدرت با مردم شود و علت یابی های مبتنی بر دانش سیاسی به بوته ی فراموشی سپرده شود.

جالب اینجاست که حتی در همین باره، یعنی ماندن در سطح و عدم رسوخ در عمق پدیده های سیاسی نیز بررسی های علمی چه از زاویه ی دانش سیاسی و چه از زاویه ی دانش جامعه شناسی صورت گرفته، و علل و عوامل آن شناسایی شده است.

البته باید توجه داشت که پرداختن به این مساله نمی خواهد انجام وظیفه ی عملی ما را در مقابله با قدرت تمامیت خواه و حذف کننده ی جامعه از متن سیاست بی ارزش یا نالازم جلوه دهد بلکه می خواهد انجام این وظیفه ی عملی را با دانش و علم کاربردی همراه سازد تا بر توانایی و قدرت آن بیفزاید. 

لازمه ی این کار نیز، اولا باور به اثرات مثبت علم سیاسی در عمل سیاسی، و تلاش در مجهز شدن به علم سیاسی در حین انجام عمل سیاسی ست و این در وهله ی اول، وظیفه ی انتشار دهندگان نظرها و نظریه های سیاسی در سطح جامعه و فعالان سیاسی و مدنی و نیز مدیران رسانه های سیاسی ست.

فرآیند سیاسی، مانند هر فرآیند اجتماعی دیگری، دارای مراحل و چرخه هایی ست که ابتدا به صورت حلقه های مجزا، و سپس به صورت حلقه های مرتبط با یکدیگر باید مورد شناسایی و استفاده قرار گیرد.

اگر چه افراد دخالت کننده در سیاست، چه از موضع موافق قدرت و چه از موضع مخالف قدرت، خواسته و ناخواسته در بخشی از این فرآیند حضور پیدا می کنند و به فراخور نگاه خود، نقشی در این فرآیند بر عهده می گیرند، اما نه حضور شان، نه جایگاه شان، و نه عملی که انجام می دهند، آگاهانه نیست و آن چه می کنند مطلقا بر اساس شناخت علمی صورت نمی گیرد.

مثلا در چرخه اتخاذ روش برای مبارزه با قدرت حاکم، ظاهرا نزد اهل سیاست ما، دلیلی برای شناخت و شناسایی مسائل و خرد و کلان کردن آن ها و یافتن راه حل برای این مسائل به طور نظام مند و بر مبنای اهم فی الاهم وجود ندارد و فرضا گفتن این که جمهوری اسلامی باید برود و قدرت از این نظام و سران اش سلب شود در این عرصه کافی می باشد. 

شناخت مسائل در ابتدا، و توضیح و تفسیر علمی آن ها، و فرموله کردن نتایج حاصل از این توضیح و تفسیرها، و انتقال خروجی حاصل از این داده ها به ساختار قدرت و جامعه، و سپس ارزش گذاری و ارزش یابی نتایج این فر آیند و تکرار این چرخه با نقد نتایج و جایگزین کردن عوامل قوی با ضعیف و درست با غلط و نتیجه بخش با بی نتیجه یا بد نتیجه، اولین گامی ست که باید در بر خورد علمی با سیاست و سیاست جاری در کشور برداشت.

تجزیه ی تاریخی و جامعه شناسانه ی پدیده های روز، و یافتن سرمنشاء مصائب و تعیین درجات مسائل از دشوار تا ساده و از غامض تا بسیط و تعیین راه های برخورد با آن ها و حل آن ها در فرآیند تغییر و تحول اجتماعی، موضوعی نیست که بدون استفاده از دانش پیشینیان که در علوم امروزی به صورت فشرده و منظم دسته بندی و ارائه می شود امکان پذیر باشد.
در این خصوص، شاید تعداد اندکی از خوانندگان علاقه مند به دنبال کردن بحث باشند ولی همین تعداد اندک، احتمالا اثر گذار بر بخش بزرگی از جامعه خواهند بود. لذا سعی می کنیم تا حد امکان، به این مبحث ادامه دهیم….         

تحریم خامنه‌ای و انتخاب میان بد و بدتر برای جمهوری اسلامی

امروز حکومت جمهوری اسلامی با همان محدودیتی روبه‌رو است که خود همواره بر ملت ایران اعمال کرده است: انتخاب بین بد و بدتر؛ انتخاب بین مذاکره و نوعی سازش و یا گام برداشتن به سوی جنگ خانمان‌سوز برای ایران.

سنجش تاثیر تحریم‌های ایالات متحده آمریکا با سه‌ ضلعی محاسبات کنونی قدرت قابل ارزیابی است. سه‌ ضلعی که مبنای آن را کمپین «فشار حداکثری» کاخ سفید برای تغییر رفتار دائمی حکومت پایه‌ریزی می‌کند.

این سه‌ ضلعی،

۱. اهداف سیاسی را برای تعمیق اختلافات درونی نظام دنبال می‌کند، تا با آن شاید تصمیم‌سازان دیگری را در تهران به صحنه بیاورد؛

۲. اهداف دیپلماتیکی را برای همراه کردن کشور‌های منتقد دونالد ترامپ از شرق آسیا تا روسیه و از غرب آسیا تا اروپا دنبال می‌کند، تا با آن حساسیت جهانی علیه یک نظام مخل امنیت جهانی بیشتر شود؛

۳. می‌کوشد فشار اقتصادی شاهراه تغذیه حکومت جمهوری اسلامی را چنان تنگ کند که شاید محاسبات عقلانی تصمیم‌سازان بر معادلات ایدئولوژیک نظام چیره شود.

حکومت جمهوری اسلامی حتی با توافق ۱۰۴ صفحه‌ای هسته‌ای هم نتوانست از یک نگرانی امنیتی به یک نظام دیکتاتوری معمولی تبدیل شود. دلیل آن، نوع ماموریتی است که جمهوری اسلامی دنبال می‌کند و آن تبدیل شدن به ام‌القرای جهان اسلام است.

نظام در بند واکنش‌گرایی

سیاست کنونی آمریکا رویکرد رژیم ایران را از کنش‌گرایی انقلابی به واکنش‌‌گرایی محتاطانه سوق داده است. تلاش نظام برای دگرگون کردن این صحنه با تغییر راهبرد «صبر استراتژیک» به «اقدام استراتژیک» عملی شد.

جمهوری اسلامی پس از ناامیدی از احتمال استیضاح رئیس جمهوری آمریکا و مشاهده کارآمدی شگفت‌انگیز تحریم‌های دولت ترامپ در جلوگیری از فروش ۹۰ درصدی نفت ایران در یک سال اخیر، نهایتا راهبرد خود را عوض کرد. نظام با واردکردن اختلال در صدور نفت غیرایرانی در خاورمیانه، تلاش می‌کند همراهی کشورهای عرب همسو با آمریکا را هزینه‌دار کند. بخش نظامی حکومت با هشدار به پهپاد‌های آمریکایی در خلیج فارس قدرت برنامه موشکی ایران را به رخ می‌کشد و با فاصله گرفتن از اجرای توافق هسته‌ای برجام سعی می‌کند جامعه جهانی را به تهدید تولید بمب هسته‌ای روبه‌رو کند.

با به‌کارگیری راهبرد «اقدام استراتژیک»، نظام تلاش می‌کند با کنش‌گرایی انقلابی، قدرت خود را بازتولید کند. قدرتی که اگر تولید و بازتولید شود تنها و تنها با گسترش و تعمیق نگرانی‌های امنیتی اکثر بازیگران بین‌المللی نسبت به جمهوری اسلامی امکان پذیر است. با چه دستاوردی؟ سرباز زدن از هر نوع مذاکره آشکار و جدی با این بازیگران. اما تا کی؟

با عدم اقدام نظامی پنتاگون پس از اسقاط پهپاد یک صد میلیون‌دلاری آمریکا توسط نیروی هوایی نظام و تهدید اروپایی‌ها به ساخت بمب هسته‌ای، راهبرد اقدام استراتژیک برای مدتی و تا حدودی کنش‌گرایی را به نظام برگرداند.

با تحریم‌های جدید کاخ سفید که نهاد رهبری نظام را هدف گرفته، اما، نظام بار دیگر در موضع واکنشی قرار گرفته است. تاثیر یک سیاست واکنشی، آن هم برای یک حکومت انقلابی از نوع جمهوری اسلامی، به معنی قدم برداشتن در زمین کنش‌های راهبردی آمریکا است.

بهترین نمونه برای نشان دادن تحرکات رژیم در زمین راهبرد آمریکا، کاهش تعهدات هسته‌ای است که نتیجه آن نقض قطعنامه ۲۲۳۱ شورای امنیت و بازگشت تحریم‌های شورای امنیت، به شکل فنری (Snapback) در کمتر از ۶۵ روز خواهد بود. آن‌وقت آیا آمریکا در اعمال فشار حداکثری باز هم تنها خواهد ماند؟

واشنگتن چه می‌خواهد؟

واشنگتن معتقد است تا بقای تهران به خطر نیفتد، تغییر رفتار دائمی حکومت اسلامی در ایران محقق نخواهد شد. هدف همچنان نه تغییر نظام است، نه تغییر رفتار مقطعی نظام؛ با مثلا توافقی سیاسی مانند برجام که پایبندی آمریکا به آن با یک امضای رئیس جمهوری پیشین (اوباما در ۲۰۱۵) اجرایی شد و با یک امضای رئیس جمهوری بعدی (ترامپ در ۲۰۱۸) ملغی شد.

Damon Golriz, Politikexperte (privat)

دامون گلریز، تحلیل‌گر سیاسی

این بار، کاخ سفید برای تغییر رفتار دائمی حکومت، پنج حوزه‌ نگرانی‌های هسته‌ای، برد موشک‌های بالستیک، نفوذ تروریسم شیعی در منطقه، آزادسازی گروگان‌های غربی و امنیت اسرائیل را در دستور کار خود دارد. دستور کاری که کمتر از دو ماه قبل از حصول توافق برجام با ۹۸ رای موافق و تنها یک رای مخالف در کنگره آمریکا به نام «قانون بازنگری توافق هسته ای ایران» تصویب شد.

پایه‌ قانونی پنج حوزه‌ نگرانی‌های کاخ سفید از توییت‌های دونالد ترامپ استخراج نشده، بلکه بخشی از قوانینی است که رئیس‌جمهوری آمریکا را به اجرای آن موظف می‌کند. مهم‌تر از مسئولیت اجرایی قانون برای کاخ‌سفید، اجماع گفتمانی است که در واشنگتن بر سر این «پنج حوزه نگرانی»‌ نسبت به حکومت ایران وجود دارد. اجماعی که در انتخابات ریاست جمهوری آینده هم حائز اهمیت خواهد بود.

پس، جدیت آمریکا در اعمال فشار برای تغییر رفتار دائمی نظام را نباید با ارزیابی توییت‌های پرهیاهو و گاه متناقض دونالد ترامپ سنجید. سه کشور مهم اروپایی، انگلیس، فرانسه و آلمان، اگر هم منتقد شکل رویکرد آمریکا در مواجهه با ایران باشند، اما با بخش اعظمی از پنج حوزه‌ نگرانی‌های آمریکا همسو هستند. این روند را در موضع‌گیری‌های مشترک سه کشور مهم اروپایی و حتی اتحادیه اروپا در خصوص نگرانی‌ها نسبت به حکومت ایران می‌توان سنجید.

بنابراین، هدف‌گذاری کاخ‌سفید و همدلی استراتژیک اروپاییان با واشنگتن پیچیده‌تر و گسترده‌تر از موضوع هسته‌ای است. در این معادله، چین و روسیه طبق منافع استراتژیک خود با نوعی نظاره‌گری منفعلانه در تحلیل نهایی با آمریکا و اروپا در یک مسیر گام برخواهند داشت. نمونه هشدارهای مسکو به تهران در خصوص کاهش تعهدات برجامی ایران و کاهش چشمگیر خرید نفت ایران توسط پکن در یک سال اخیر موید این ادعا است.

روش تحقق اهداف کنونی آمریکا همواره مذاکره و حصول یک قرارداد جامع بوده و هست. توافقی که نه فقط حامل اراده سیاسی لازم در بین بازیگران باشد، بلکه در نهایت از اجماع سیاسی کافی برای تبدیل شدن به یک سند حقوقی برخوردار شود. سندی که ضمانت آن نه فقط سیاسی که به‌طور حقوقی در نهادهای ملی و بین‌المللی از جمله کنگره آمریکا قابل تایید است.

تهران چه می‌گوید؟

در طرف مقابل، در تهران، کلیدی‌ترین پرسش ترسیم راهبرد ترکیبی است که سرمایه مظلوم‌نمایی حق‌طلبانه جمهوری اسلامی در قبال آمریکا را با قدرت‌نمایی پیوند بزند؛ امری که نتیجه آن تولید نگرانی‌های امنیتی برای دنیا است.

آیا در امر حکمرانی می‌شود دو عنصر متضاد «مظلوم‌نمایی حق‌طلبانه» و «اقتدارگرایی نگران‌کننده» را ترکیب کرد؟ با ادامه و گسترش فشارها و در صورت عدم موفقیت چنین راهبردی، شکنندگی نظام بیشتر خواهد شد.

مقامات و طرفداران جمهوری اسلامی، عمداً یا سهواً، پیچیدگی سیاست‌گذاری آمریکا در قبال ایران و عزم کاخ سفید برای تغییر رفتار دائمی نظام را به توطئه‌ «ایران‌هراسی» دشمنان ایران تعمیم می‌دهند. گفتمانی که در توانمندی آن برای بسیج مردمی در ایران به نفع نظام تردید جدی وجود دارد.

همین‌طور با شواهد موجود می‌توان استدلال کرد که نظام با گفتمان «ایران‌هراسی» در بسیج بین‌المللی علیه آمریکا ناتوان بوده است. اشاره به تلاش‌های بین‌المللی از عراق و عمان گرفته تا ژاپن و کشورهای اروپایی نه برای خرید نفت ایران که برای ترغیب جمهوری اسلامی به مذاکره با آمریکا ناتوانی حکومت ایران را در بسیج بین‌المللی علیه آمریکا نمایان می‌کند.

اکنون، آیا این جمهوری اسلامی است که با تمام قدرت بازدارندگی خود در خلیج‌فارس، هر روز احساس انزوای بیشتری می‌کند یا ایالات متحده آمریکا؟ برای آخری، کافی است نگاهی کنیم به همراهی استراتژیک بروکسل و واشنگتن در اعمال فشار بر جمهوری اسلامی: در یک ‌سال اخیر تجارت اروپا با ایران با افت ۹۰ درصدی روبه‌رو شده، مکانیزم مالی اینس‌تکس در تامین نیازهای ایران ناکارآمد بوده است و سه کشور اروپایی عضو برجام صراحتا از برگشت تحریم‌هایی سخن می‌گویند که با کاهش تعهدات هسته‌ای جمهوری اسلامی اعمال خواهد شد.

استراتژیست‌های نظام معتقدند که در واقع آمریکا فاقد گزینه راهبردی در مقابل جمهوری اسلامی است و فشار حداکثری واشنگتن یک فرصت حداکثری برای تقویت «حس مقاومت» در ایران است. آنها استدلال می‌کنند که واشنگتن نهایتا گزینه‌ای جز تحریم ندارد و با تحریم آیت‌الله خامنه‌ای آن گزینه هم دیگر به سقف رسیده و کار نمی‌کند.

شاید در حد شعار این نگاه جذاب باشد. اما، آیا تقویت حس مقاومت داخلی مقابل دشمنان خارجی با رژه‌ کاروان‌ شبه نظامیان شیعه عراقی، پاکستانی، افغانستانی و لبنانی در خیابان‌های ایران امکان‌پذیر است؟ با روند ریزش مشروعیت داخلی، گسترش فساد دولتی و ورشکستی حکومت در اغلب حوزه‌های حکمرانی، سخن گفتن در مورد تقویت حس مقاومت در بین مردم ایران شعاری بیش نیست.

آیا تحریم آیت‌الله خامنه‌ای گزینه آخر فشار حداکثری آمریکاست؟

تحریم شخص خامنه‌ای و نهاد ولی‌فقیه گزینه‌های جدیدی را برای واشنگتن ترسیم خواهد کرد. فرمان اجرایی رئیس جمهوری آمریکا برای تحریم رهبر جمهوری اسلامی و نهاد رهبری او، متفاوت از تحریم‌های سیاسی، دیپلماتیک و اقتصادی پیشین حالا تصمیم‌سازترین ارگان نظام را هدف قرارداده است.

تحریم نهاد ولی‌فقیه یعنی فشار بر روی ثروتمندترین نهادی که قدرتمندترین و متشکل‌ترین نهاد جمهوری اسلامی هم هست. در عین حال، نهاد ولی فقیه که حاکمیت ملی را در ایران در دست دارد، با انتصاب‌های خود کلیدی‌ترین ارکان و مقامات نظام را مدیریت می‌کند. اتفاقا این نوع انتصابات یکی از اصلی‌ترین موضوعات تحریم‌های کنونی است. از انتصاب مقامات سپاه تا تایید رئیس جمهوری و کلیدی‌ترین وزیران او، از انتصاب شورای نگهبان تا مجلس خبرگان، از انتصاب مجمع تشخیص مصلحت نظام تا مدیریت صدا و سیما و شبکه‌های فرهنگی-مذهبی تا تعیین نمایندگان بین‌المللی ولی‌فقیه در دنیا همگی با تحریم‌های اخیر آمریکا قدم به قدم نشانه گرفته خواهند شد.

آیا تضعیف ولی‌فقیه همان خواسته نیروهای اصلاح‌طلب رژیم و بخشی از سپاهیان نبود که حتی در انتخابات‌ فرمایشی نظام بر خلاف رای نهاد رهبری رای دادند؟پاسخ به این پرسش چشم‌انداز آینده شکاف‌های درون نظام است.

تاثیر این تحریم‌ها به شبکه عظیم ولی‌فقیه در داخل ایران محدود نخواهد شد. از این پس کشورهای اروپایی باید بین تعامل، داد و ستد و تقویت فرستادگان آیت‌الله خامنه‌ای به اروپا و ارتباطات گسترده اروپا با آمریکا یکی را انتخاب کنند. به طور مثال، هر نوع همکاری تشکیلاتی، تجاری و یا بانکی با رییس «مرکز اسلامی هامبورگ» در آلمان، که اتفاقا عضو مجلس خبرگان هم هست، و طبق گزارش دولت آلمان به‌عنوان یکی از سازمان‌های مهم تبلیغاتی رژیم ایران در آلمان و اروپا به شمار می‌رود، و از بودجه چندصد هزار یورویی اتحادیه اروپا استفاده می‌کند، از این پس با محدودیت روبه‌رو خواهد شد.

اروپایی که از بنیادگرایی اسلامی هراسان است و صدور انقلاب اسلامی را در جوامع خود با دقت رصد می‌کند، اروپایی که اخیرا با طرح‌های توطئه و ترور مخالفان نظام جمهوری اسلامی در خاک خود مواجه شده است، شاید از این پس انگیزه‌ بیشتری داشته باشد تا با هم‌پیمان قدرتمندی همچون آمریکا به مواجه با اسلام سیاسی جمهوری اسلامی بپردازد.

در این یک سال گذشته، تاثیر تحریم‌های ایالات متحده با گسترش شکاف‌های سیاسی و گسل‌های اجتماعی در ایران، با شدت گرفتن نگرانی‌های امنیت جهانی نسبت به نظام و بالا رفتن فشار اقتصادی قابل ارزیابی بود. از این پس، کاخ‌سفید با تحریم شخص آیت‌الله خامنه‌ای و نهاد ولی‌فقیه پا در مسیری نهاده که در ادامه آن، کلان‌ترین، ثروتمندترین و قدرتمندترین نهاد حکومتی نظام در ایران گام به گام با محدودیت‌های متعدد و فراوانی مواجه خواهد شد. زود است که  در مورد تاثیر سیاسی، دیپلماتیک و اقتصادی این تحریم‌ها سخن بگوییم، ولی بعید است که جمهوری اسلامی در مقابل تحریم بلندپایه‌ترین مقام حکومتی و نهادی که آیت الله خامنه‌ای ۳۰ سال برای ساختن آن تلاش کرده، ساکت بنشیند.

امروز حکومت جمهوری اسلامی با همان محدودیتی روبه‌رو است که همواره بر ملت ایران اعمال کرده است: انتخاب بین بد و بدتر؛ انتخاب بین مذاکره و نوعی سازش و یا گام برداشتن به سوی جنگ خانمان‌سوز برای ایران.

نامه ى سرگشاده سید ایاد جمال الدین به آقاى خامنه اى‬

نامه ى سرگشاده 
به رهبر جمهوری إسلامی ایران سید علی خامنه ای :

بدین دلیل که شما مسؤول شماره ى یک ملت ایران هستید و به علت اینکه صاحب قوی ترین نفوذ بر شیعیان عالم توسط گروهکهای مسلح نظامی، ظاهر و باطن را در اختیار دارید .. و بدین دلیل که شما مسؤول شماره یک عراق هستید، نامه ام را به شما موجه میکنم، به عنوان یک عراقی شیعه که فرمانهایتان بر او تأثیر گذار است.

میدانید که دلیل دشمنی أمریکا با شما به دلیل اینکه نظام دیکتاتوری هسیتد نیست. چین بزرگترین نظام دیکتاتوری در جهان است و روابط متینی با امریکا دارد.

دشمنی امریکا با شما نیز به خاطر نظام إسلامی و دینی و ایدوئولوژیک شما نسیت، عربستان سعودی تا نه دیرى چند نظام ایدولوژی و دینی بود و از دیرینه عربستان موتلف با امریکا بود و هست.

دشمنی امریکا با شما نیز به خاطر برنامه ى هسته اى نسیت. پاکستان نیز برنامه ى هسته ای و سلاح دارد و روابطش با امریکا بسیار محکم و استوار است.

دشمنی امریکا با شما به علت تأسیس گروهکهای غیر نظامی در منطقه و جهان نیست .. قطر نیز گروهکهای غیر نظامی و نظامی در منطقه را تاسیس و کمک کرده و میکند و روابطش با امریکا بسیار عالی است.

علّت حقیقی و واقعی دشمنی امریکا با شما، موقف علنی شما ضد وجود سرائیل است.

جا دارد که بپُرسم :
آیا ملت فلسطین از شما کمک خواسته ؟
آیا ملت فلسطین فریاد زِد که یا مولانا یا خامنه اى الغوث الغوث خلصنا من اسرائیل ؟

و به فرض اینکه غیرت دینی و انسانی شما را وادار به کمک ملت فلسطین کرد، آیا ملت فلسطین شکر گذار این کمک بودند ؟

آیا نمیدانید که حماس علناً میگوید که ما مجبور به این هستیم که با ایران روابط داشته باشیم زیرا که به پولهای آنان احتاج داریم !

آیا نمیدانید که بسیاری از دختران ایران بدنشان را به خاطر احتیاجات روزمره میفروشند ؟
چه کسى به پول و ثروت ایران مستحق تَر است ؟
فقیران ایران .. یا حماس ؟!